Onze vrijwilligers

Wat zouden we zijn zonder onze vrijwilligers? In ons zorgcentrum Westerholm in Haren en Rikkers-Lubbers in Groningen zijn tal van vrijwilligers werkzaam die onze organisatie een warm hart toedragen en enthousiast participeren in diverse activiteiten en projecten. Onze vrijwilligers verdienen dan ook een gewaardeerde plaats in onze organisatie.

Van origine was de zorg in ons zorgcentrum in Groningen en later ook in Haren het werk van religieuze zusters van verschillende ordes. Hierin werden zij bijgestaan door lekenzusters en vrijwilligers. Het werk van deze vrijwilligers wordt tot op de dag van vandaag in Haren voortgezet door de contactgroep Onderlinge Relaties vanuit de St. Nicolaasparochie. Deze groep vrijwilligers is door de jaren heen uitgebreid met vrijwilligers van Humanitas, de Zonnebloem, het Rode Kruis, Torion Welzijn en andere organisaties. Steeds meer vrijwilligers melden zich tegenwoordig ook rechtstreeks bij onze centra aan.

"Als coördinator informele zorg maak ik graag werk van het erkennen en waarderen van onze vrijwilligers".

Een derde oma

Grote handen en een gelaat als uit een ruwe rots gehouwen. Op de forse armen prijken patronen in diverse kleuren inkt. “Ik zie haar als mijn derde oma”, laat Martin weten. “Zolang ik leef, zou ik hem niet graag missen”, vertrouwt mevrouw Kamphuis ons toe.

Martin ter Braake is begin dertig, mevrouw Kamphuis eind tachtig. Een groot contrast in leeftijd, maar beiden zijn duidelijk aan elkaar gewaagd. Over en weer worden scherpe grappen gemaakt, waar een zeker vertrouwen en wederzijdse waardering in doorklinkt. In haar appartement bij Westerholm in Groningen zit Martin ontspannen onderuit in een comfortabele leunstoel. Hij en mevrouw Kamphuis zijn inmiddels alweer een jaar lang ‘maatjes’. Als vrijwilliger komt Martin gemiddeld één keer per week bij haar over de vloer om samen iets te ondernemen, een klusje te doen of gewoon even bij te praten. Martin vertelt hoe hij deze bezoekjes ervaart.

Hoe ben je ertoe gekomen om dit vrijwilligerswerk te gaan doen?
Ik had het televisieprogramma ‘Geer & Goor: Zoeken een hobby!’ gezien. De boodschap van dat programma is dat er eenzaamheid onder senioren voor komt. Ik dacht: iets doen voor iemand die je niet kent, dat lijkt me tof. Daarbij komt dat ik oude mensen ook erg leuk vind. Ze hebben veel te vertellen en ze zijn vaak een tikkeltje eigenwijs; dat vind ik superleuk. Ik heb me toen ingeschreven bij het Ouderenfonds en heb vervolgens alle opties van het inschrijfformulier aangevinkt.

Hoe verliep het eerste contact tussen jullie?
Er was een bijeenkomst georganiseerd met de bewoners en daar ben ik toen aan mevrouw Kamphuis voorgesteld. We hebben elkaar beneden ontmoet en na deze eerste kennismaking heb ik haar naar boven gebracht. In de lift hadden we al direct praatjes. We hadden het gevoel dat je elkaar niet kent en tegelijk wel bekend met elkaar bent. Er was dan ook geen twijfel. Zo’n kennismaking is belangrijk om te kunnen voelen of die ‘klik’ er is. Als je denkt: hier ga ik geen plezier in vinden, kies er dan voor het niet te doen. Het is niet iets egoïstisch, maar toch doe je dit werk ook wel voor jezelf. Ik ga hier nooit met tegenzin heen. Maar zoiets moet van twee kanten naar tevredenheid zijn, anders houd je elkaar voor de gek. Je moet inderdaad het gevoel hebben dat zo iemand je derde opa of oma zou kunnen zijn.

Wat vinden je vrienden ervan dat je dit werk doet?
Ik vertel er altijd erg enthousiast over. Mijn vriendin, familie en vrienden vinden dat wel bijzonder. Ik zou het ook leuk vinden als er meer mensen zouden zeggen: ‘Dat zie ik ook wel zitten’. Mevrouw Kamphuis heeft geen familie meer; ze kan niemand bellen. Voor mij voelt dat wekelijkse bezoekje als een kleine moeite, maar ik zie dat het veel betekent. Het kost ons allebei geen energie omdat we het allebei leuk vinden. Ik vind het mooi dat we op deze manier maatjes kunnen zijn en dat dit vanzelf gaat.

Wat doen jullie zoal wanneer je bij mevrouw Kamphuis op bezoek gaat?
We gaan altijd wel even boodschappen doen en vaak lopen we een rondje door de stad. Even lekker de deur uit en onder de mensen zijn. Meestal gaan we dan wel even ‘een bakkie doen’, soms met een taartje erbij. En als er markt is dan eten we ook weleens een harinkje. En is het lekker weer? Dan rollen we het hele centrum door of we maken een wandeling in het Noorderplantsoen of de stadstuin achter de Martinikerk. Dan zijn we even toerist in eigen stad. Op zulke dagen zijn we zo’n drie uur op pad en wandelen we wel anderhalf uur achter elkaar.

Een paar weken geleden zagen we op de vismarkt een duif die niet meer kon vliegen. We hebben het beestje toen maar opgepakt en in de boodschappentas van mevrouw Kamphuis gezet. Vervolgens hebben we de dierenambulance gebeld en met hen afgesproken zij de duif thuis kwamen ophalen. Zo hebben we de hele stad doorgelopen met die duif in de tas.

Met minder mooi weer blijven we binnen en doen we bijvoorbeeld een spelletje. Op haar verjaardag heeft ze een paar biertjes voor me gekocht en hebben we ‘Mens erger je niet!’ gespeeld. Maar we hebben ook weleens wat diepere gesprekken, bijvoorbeeld over sterven. Ik bied dan een luisterend oor. Dat zijn soms zware gespreksonderwerpen, maar dat hebben we graag voor elkaar over.

Is seniorenzorg iets wat je ook wel in professioneel opzicht zou willen doen?
Ik ben werkzaam als communicatiemedewerker bij een groot telecombedrijf. Ik heb me ook weleens afgevraagd of een beroep in de zorg iets voor me zou zijn. Maar ik denk dat het me misschien wel teveel zou grijpen. Ik wil dan misschien wel teveel direct helpen. Mogelijk zou het me dan teveel worden.

Is dat anders met dit vrijwilligerswerk?
Ik let erop dat we informeel contact houden. Ik heb geen formele zorgtaak. Soms ben ik wel een soort vertrouwenspersoon, maar je moet ervoor zorgen dat je hier ook een grens in bewaakt. Wanneer het bijvoorbeeld aankomt op het regelen van formele zaken, zoals financiën of een bezoek aan een notaris, dan stel ik mijn begeleiding vanuit Westerholm hier altijd van op de hoogte. Ik zou iedereen aanraden: geef je eigen grenzen aan en zorg er ook voor dat je dit soort zaken meteen vanaf het begin duidelijk hebt. En wanneer je je ergens niet comfortabel bij voelt, doe het dan niet.

“We kunnen alles tegen elkaar zeggen”

“Je moet ervoor zorgen dat je hier ook een grens in bewaakt”

“Het is gewoon allemaal gezellig”

Ook werken als vrijwilliger?

Wilt u als vrijwiliger bij ons een handje helpen? Graag maken wij gebruik van uw talenten. Met datgene wat u goed kunt en een paar uur inzet kunt u voor onze bewoners veel betekenen. U bent van harte welkom ondersteuning te bieden aan de groepsactiviteiten  en/of met uw inzet maatgericht op individuele behoeften van een cliënt in te spelen.

In ons zorgcentrum Westerholm in Haren is altijd wel wat te doen, zoals:

  • Het brengen van een bezoek aan onze bewoners en cliënten, de krant voorlezen of een spelletje doen
  • Meehelpen in het restaurant, koffie en thee schenken
  • Ondersteunen bij het serveren van het ontbijt en de warme maaltijd
  • Samen een ommetje maken (met of zonder rolstoel) of een boodschap doen
  • Het begeleiden van onze bewoners en cliënten naar bijvoorbeeld het ziekenhuis en activiteiten buitenshuis
  • Begeleiden bij georganiseerde activiteiten, zoals bloemschikken, gymnastiek, spelletjes spelen en film kijken
  • Meehelpen in de bibliotheek

Wij bieden u scholing, begeleiding en ondersteuning bij uw werk. Daarnaast heeft u regelmatig contactmomenten met collega-vrijwilligers om ervaringen uit te wisselen.

Hebben wij uw belangstelling gewekt? Voor een oriënterend gesprek kunt u contact opnemen met José van der Veen, coördinator vrijwilligers. Zij is telefonisch bereikbaar op: 050 – 5342122.

"Met mijn aandacht de ander een blij moment bezorgen, daar doe ik het voor."